Ushbu maqolada XVIII–XIX asrlarda Xiva xonligi va Rossiya imperiyasi o‘rtasidagi siyosiy, diplomatik va harbiy munosabatlar tarixiy manbalar asosida tahlil qilinadi. Dastlab savdo va elchilik aloqalari shaklida boshlangan munosabatlar, vaqt o‘tishi bilan Rossiya imperiyasining bosqinchilik siyosati ta’sirida keskin tus olgan. 1873-yilgi harbiy yurish va uning oqibatida Xiva xonligining yarim mustamlakaga aylanishi ikki davlat o‘rtasidagi asimmetrik munosabatlarning yakuniy bosqichi sifatida ko‘rsatiladi. Mazkur tarixiy jarayonlar O‘rta Osiyodagi geosiyosiy o‘zgarishlarni anglashda muhim ilmiy ahamiyatga ega.

Ushbu maqolada XVI–XIX asrlarda Oʻrta Osiyo xonliklari — Buxoro, Xiva va Qo‘qon hamda Eron (Safaviylar, Afshoriylar va Qajarlar sulolalari) o‘rtasidagi diplomatik munosabatlar tarixiy manbalar asosida tahlil qilinadi. Mazkur aloqalarning shakllanishi, rivojlanishi va muayyan siyosiy voqealar ta’sirida o‘zgarishi o‘rganiladi. Shuningdek, diniy, iqtisodiy va harbiy omillarning diplomatik jarayonlarga ta’siri yoritiladi. Maqola orqali mintaqaviy geosiyosiy muvozanatda bu aloqalarning tutgan o‘rni ochib beriladi.

Adabiyotshunoslik, badiiy asarlarni o‘rganadi, adabiy jarayonlarni o‘rganadi, tahlil qiladi va shuningdek, tarixiy rivojlanishini nazariy tahlil qiladi. Kutubxonashunoslik fani esa, axborot yig‘adi. Kutubxonashunoslik fani saqlash, tarqatish va tizimli yondashuvni ta’minlashga qaratilgan. Bu ikki soha o‘rtasidagi o‘zaro aloqaning eng muhim jihati, bir tomondan, adabiyotning kutubxonalarda jamlanishi kutubxonashunoslarning adabiy merosni tizimlashtirishdagi asosiy funksiyasi hisoblanadi.

Ushbu maqolada o'smirlarda o'z-o'zini baholash muammosi, uning shaxs rivojlanishidagi ahamiyati va uni shakllantirish yo'llari tahlil qilingan. O'z-o'zini baholash shaxsning muhim tarkibiy qismi sifatida o'smirlik davrida faol shakllanadi va keyingi hayot yo'nalishini belgilashda muhim ahamiyat kasb etadi. Maqolada o'z-o'zini baholashning psixologik-pedagogik mohiyati, unga ta'sir etuvchi omillar, o'smirlarda o'z-o'zini baholash muammolari va ularning namoyon bo'lish shakllari, shuningdek, adekvat o'z-o'zini baholashni shakllantirish yo'llari o'rganilgan.

Ushbu maqolada bioparchalanuvchi polimerlarga qo‘yiladigan xalqaro standartlar, ularning asosiy tamoyillari va ekologik baholash mezonlari tahlil qilinadi. Polimer materiallarning biologik parchalanish qobiliyatini baholashda qo‘llaniladigan eng muhim standartlar – ASTM D6400, EN 13432, ISO 17088 va boshqalar yoritiladi. Maqolada, shuningdek, ushbu standartlarning global amaliyotdagi o‘rni va ularni joriy etishdagi muammolar ko‘rib chiqilgan.