Ushbu maqolada O‘zbekiston Respublikasida jamg‘arib boriladigan pensiya ta’minoti tizimining shakllanishi, rivojlanish bosqichlari va zamonaviy holati atroflicha tahlil etilgan. Xususan, demografik bosimning ortib borishi, mehnat bozorining norasmiy segmenti kengligi, bandlikning yetarli darajada rasmiylashtirilmaganligi kabi omillar ushbu tizimning moliyaviy barqarorligiga salbiy ta’sir ko‘rsatayotgani asoslangan. Shu bilan birga, pensiya jamg‘armalarining investitsiyaviy faolligini oshirish, kapital bozorlariga integratsiyalashuvi va shaffof monitoring tizimlarini joriy etish orqali pensiya tizimining uzoq muddatli barqarorligini ta’minlash imkoniyatlari ko‘rib chiqilgan. Tadqiqot natijalariga ko‘ra, pensiya islohotlarini muvaffaqiyatli amalga oshirish uchun uch asosiy yo‘nalishda harakat qilish lozim: moliyaviy barqarorlikni ta’minlash, boshqaruv tizimini modernizatsiya qilish va aholining moliyaviy savodxonligini oshirish. Mazkur maqola natijalari ijtimoiy siyosat yurituvchi davlat organlari, iqtisodiy islohotlar bilan shug‘ullanuvchi mutaxassislar hamda pensiya fondlari uchun nazariy-metodik va amaliy asos bo‘lib xizmat qilishi mumkin.

Maqolada ijtimoiy shartnoma tushunchasining nazariy asoslari, uning tarixiy shakllanishi va zamonaviy davlat boshqaruvidagi o`rni yoritilgan. O`zbekiston Respublikasida ijtimiy shartnoma tamoyillarini hayotga tadbiq etish yo`llari, mavjud islohatlar, normativ-huquqiy asoslar va fuqorolik jamiyatiga rivojlanishiga ta`siri tahlil qilingan.

Mazkur maqolada shaharlarda yuzaga kelayotgan mikroiqlim o‘zgarishlari va ular bilan bog‘liq ekologik muammolar muhokama qilinadi. Asosiy e’tibor muhandislik asosidagi yechimlarga — yashil tomlar, aqlli ventilyatsiya tizimlari, aerodinamik loyihalash, suvni qayta aylantirish tizimlari kabi yondashuvlarga qaratilgan. Shahar iqlimini nazorat qilish orqali ekologik barqarorlikka erishish yo‘llari tahlil qilinadi.

Bul maqalada K.Raxmanovtıń dramalıq shıǵarmasında qollanılǵan frazeologiyalıq ótlesiwler haqqında sóz etiledi.

Mazkur ishda Temuriylar davrida tibbiyot sohasining taraqqiyoti, ilmiy an’analari va mashhur tabiblar faoliyati yoritilgan. Ayniqsa, Abu Ali ibn Sino ilmiy merosining davomchilari, Husayn Boyqaro davridagi ilmiy muhit, shuningdek, Alisher Navoiy va boshqa mutafakkirlarning tibbiyotga bo‘lgan e’tibori tahlil qilingan. Temuriylar davrida dorixonalar, shifoxonalar va ilmiy markazlar faoliyati, o‘sha davrdagi kasalliklarni davolash usullari hamda tibbiy adabiyotlarning yaratilishi haqida ma’lumotlar keltirilgan. Ushbu ish tarixiy manbalar va ilmiy tadqiqotlar asosida tayyorlangan bo‘lib, o‘rta asrlarda Markaziy Osiyoda tibbiyot fanining rivojlanish bosqichlarini o‘rganishga qaratilgan.