Ushbu maqolada baxshichilik san’atining madaniy va ta’limiy ahamiyati tahlil qilinadi. Baxshichilik – og‘zaki an’ana asosida rivojlangan milliy san’at turi bo‘lib, xalqning tarixiy xotirasi, ma’naviy merosi va estetik didini aks ettiradi. Maqolada baxshichilikning yosh avlodni tarbiyalashdagi roli, uning milliy o‘zlikni anglashga qo‘shayotgan hissasi hamda ta’lim tizimidagi o‘rni haqida so‘z yuritiladi. Shuningdek, baxshilarning ijodi orqali xalq og‘zaki ijodining qadriyatlari, urf-odatlari va hayot falsafasi avloddan-avlodga yetkazilishi muhimligi ta’kidlanadi. Maqola madaniyatshunoslik, filologiya va ta’lim sohasi mutaxassislari uchun foydali bo‘lishi mumkin.
Beshinchi yosh oxiriga kelib, ipak qurtining rivojlanish jarayoni tugallanadi. Qurt barg yemay qo‘yadi va pilla o‘rash uchun joy qidirib o‘rmalab yuradi, shu bilan bir vaqtda ichagidagi suyuq moddalarning qoldiqlarini chiqarib tashlaydi. Ko‘pchilik zot qurtlar pilla o‘rash uchun jadal harakat bilan dastaning ustiga yoki so‘kchaklarning yon yog‘ochlari tomon balandroq joylarga o‘rmalab ketadi, ammo ba’zi xitoy zot qurtlarda bunday harakat yo‘q, ular bemalol pilla o‘rayveradi.