Bul maqalada qaraqalpaq xalıq qosıqları hám olarǵa bolǵan itibar sóz etiledi. Jánede bul qosıqlardıń házirgi kúndegi áhmiyeti, olardıń sapasın joytpaǵan halda notaǵa túsiriliwi hám rawajlandırılıwı, qosıqtı jazıp alıp, oǵan klavirdiń jazılıwı, paydalanılǵan akkordlar hám forması talıqlanıp ótilgen.

Bul maqalada tanıqlı muzıka iyesi, qosıq hám xalıq saz ásbaplarınıń xalqımız arasında jańrawında, óz úlesin qosıp kiyatırǵan Maqset Doshbaev haqqında maǵluwmat beriledi. Ol xalqımız arasında keńnen tanılǵan qosıqlardıń keleshek áwlad ushın jetip keliwinde hám ádiwli ustaz, melodist kompozitor, bolıp el súygen insanlardıń biri bolıp esaplaadı.

Temuriylar davri (XIV–XV asrlar) Markaziy Osiyoda madaniyat va san’atning yuksalishiga zamin yaratgan eng muhim tarixiy bosqichlardan biridir. Amir Temur va uning vorislari — xususan, Mirzo Ulug‘bek — ilm-fan, adabiyot, me’morchilik va tasviriy san’atni davlat siyosatining ajralmas qismi sifatida rivojlantirdilar. Bu davrda Samarqand, Hirot, Buxoro kabi shaharlarda madaniy va ilmiy markazlar shakllandi. Alisher Navoiy, Kamoliddin Behzod, Mirzo Ulug‘bek kabi buyuk siymolar ilm-fan, san’at va adabiyotda yuksak cho‘qqilarni zabt etdilar. Temuriylar homiyligida qurilgan me’moriy obidalar, yozma manbalar va miniatyura san’ati Sharq Uyg‘onishining yorqin namunasi sifatida e’tirof etiladi. Bu davr madaniy merosi bugungi kungacha o‘z ahamiyatini yo‘qotmagan bo‘lib, o‘zbek xalqining tarixiy va madaniy o‘zligida muhim o‘rin egallaydi. Maqolada temuriylar davrida san’atning o‘rni va rivojlanishi yoritiladi

Ushbu maqolada xorijiy tilni o‘rganishda she’r va qo‘shiqlardan foydalanishning didaktik va metodik ahamiyati yoritilgan. Tadqiqot jarayonida she’riy va musiqiy materiallarning lug‘at boyligini oshirish, talaffuzni yaxshilash, tinglab tushunish ko‘nikmasini rivojlantirish va o‘quvchilarning tilga nisbatan motivatsiyasini kuchaytirishdagi ijobiy ta’siri aniqlangan. She’r va qo‘shiqlar orqali darslar yanada ijodiy, emotsional va interaktiv tus olishi, til o‘rgatishda yuqori samaradorlik berishi ko‘rsatib o‘tilgan.

This study examines the relationship between teaching experience, professional certification, and educators' effectiveness in contemporary educational settings. Through comprehensive literature analysis, this research explores how years of teaching experience and various certification programs contribute to professional development and student learning outcomes. The analysis reveals that while teaching experience provides practical knowledge and classroom management skills, formal certification programs offer structured professional development opportunities that enhance pedagogical competencies.