Ushbu maqolada xorijiy tilni o‘rganishda she’r va qo‘shiqlardan foydalanishning didaktik va metodik ahamiyati yoritilgan. Tadqiqot jarayonida she’riy va musiqiy materiallarning lug‘at boyligini oshirish, talaffuzni yaxshilash, tinglab tushunish ko‘nikmasini rivojlantirish va o‘quvchilarning tilga nisbatan motivatsiyasini kuchaytirishdagi ijobiy ta’siri aniqlangan. She’r va qo‘shiqlar orqali darslar yanada ijodiy, emotsional va interaktiv tus olishi, til o‘rgatishda yuqori samaradorlik berishi ko‘rsatib o‘tilgan.
Maqom ijrochiligi o'zining tarixiy va madaniy merosi bilan ajralib turadigan bebaho san'at turidir. Ushbu maqolada maqom ijrochiligida yuzaga kelayotgan muammolar, amaliyotda mavjud bo'lgan kamchiliklar va ularning bartaraf etish yo'llari tahlil qilinadi. Maqomning tarkibi, usuli, parda tizimi, uslub va cholg'u asboblarining muhim ahamiyati ko'rib chiqiladi. Shuningdek, maqom ijrochisining yuqori malaka, bilim va tajriba talab etilishi, hamda amaliyotda o'ziga xos jihatlarni rivojlantirish muhimligi ta'kidlanadi.
Temuriylar davri (XIV–XV asrlar) Markaziy Osiyoda madaniyat va san’atning yuksalishiga zamin yaratgan eng muhim tarixiy bosqichlardan biridir. Amir Temur va uning vorislari — xususan, Mirzo Ulug‘bek — ilm-fan, adabiyot, me’morchilik va tasviriy san’atni davlat siyosatining ajralmas qismi sifatida rivojlantirdilar. Bu davrda Samarqand, Hirot, Buxoro kabi shaharlarda madaniy va ilmiy markazlar shakllandi. Alisher Navoiy, Kamoliddin Behzod, Mirzo Ulug‘bek kabi buyuk siymolar ilm-fan, san’at va adabiyotda yuksak cho‘qqilarni zabt etdilar. Temuriylar homiyligida qurilgan me’moriy obidalar, yozma manbalar va miniatyura san’ati Sharq Uyg‘onishining yorqin namunasi sifatida e’tirof etiladi. Bu davr madaniy merosi bugungi kungacha o‘z ahamiyatini yo‘qotmagan bo‘lib, o‘zbek xalqining tarixiy va madaniy o‘zligida muhim o‘rin egallaydi. Maqolada temuriylar davrida san’atning o‘rni va rivojlanishi yoritiladi