Abstract. Mazkur maqolada Birlashgan Millatlar Tashkiloti (BMT) tizimida atrof-muhit bo‘yicha inson huquqlari shakllanishining tarixiy-huquqiy bosqichlari tahlil qilinadi. Tadqiqotda Ikkinchi jahon urushidan keyingi global ekologik vaziyat, 1972-yilgi Stokgolm konferensiyasi, 1982-yilgi Tabiatning Butunjahon Xartiyasi hamda 1987-yilgi Brundtland komissiyasi hisobotining barqaror rivojlanish doktrinasidagi o‘rni yoritilgan. Shuningdek, 1992-yilgi Rio-de-Janeyro deklaratsiyasi va "Agenda 21" strategiyasining ekologik huquqlarni inson huquqlari tizimiga integratsiya qilishdagi ahamiyati ilmiy jihatdan asoslab berilgan. Maqola yakunida xalqaro ekologik standartlarning milliy qonunchilikni modernizatsiya qilishdagi doktrinal ahamiyati yuzasidan xulosalar keltirilgan.