Abstract. Ushbu maqola nemis romantizmining yetakchi vakili E.T.A. Hoffmanning "Qum odam" (Der Sandmann) asarida tush va voqelik o‘rtasidagi chegara, subyektiv idrok hamda "dahshatli g‘ayritabiiylik" (unheimlich) konsepsiyasini tadqiq etadi. Tadqiqotning maqsadi — bosh qahramon Natanielning ichki dunyosidagi psixologik jarayonlar qanchalik darajada obyektiv borliqni inkor etishini va romantik dunyoqarashdagi "ikki dunyolik" (Doppelgängertum) tushunchasini ochib berishdan iborat. Metodologiya sifatida qiyosiy-adabiy tahlil va Freydning psixoanalitik yondashuvidan foydalanildi. Natijalar shuni ko‘rsatadiki, Hoffmann asarda tushni shunchaki tungi tasavvur emas, balki inson ongostidagi qo‘rquvlarning moddiylashgan shakli sifatida namoyon etadi. Xulosa o‘rnida aytish mumkinki, muallif voqelikning nisbiyligini isbotlash orqali romantik realizmning o‘ziga xos modelini yaratgan.